خبر را در صفحه اصلی ببینید
خبر را چاپ کنید
۹۵/۱۰/۱۸ ۱۰:۴۰
شناسه خبر : 10889

صدور آکا سیاه از بندر گناوه به کویت!

  عبدالکریم نیسن؛ خبر بندر؛انسان و درخت، درخت و انسان چه حکایتی دارند این دو همیشه گفته اند مثل نخل و سرو سرسبز و استوار باش، زیرا نخل هنوز نفر است بالاتر از یک اصله و کشتن آن گرفتن یک جان است یا در اساطیر ملل مانند درخت ابراهیم در فلسطین و یا درخت انجیر […] ...

 

عبدالکریم نیسن؛ خبر بندر؛انسان و درخت، درخت و انسان چه حکایتی دارند این دو همیشه گفته اند مثل نخل و سرو سرسبز و استوار باش، زیرا نخل هنوز نفر است بالاتر از یک اصله و کشتن آن گرفتن یک جان است یا در اساطیر ملل مانند درخت ابراهیم در فلسطین و یا درخت انجیر معابد که زیر آن زادگاه بودا بوده است و چنار که اماکن مقدسه زردتشیان پناه داده می شدند، همچنین درختان نارون و شمشاد از درختانی است که هنری ماسه از آن به عنوان اشجار مقدسه نام می برد و درختان سرو و زیتون که همیشه سرزنده و به عنوان درختان بهشتی یاد می شود مانند درختان مقدسه دیگر خرما، انارو انجیر که ان را درختان زندگی می گویند.

در نیرنگستان صادق هدایت در باورها آمده که نبایستی درخت توت و کاج را سرنگون کرد و سرو نیز نزدایرانیان مقامی بس خاص داشته و انسان را از ریشه کن کردن درخت موسیر نیز منع نموده اند.

و درخت تایله در کردستان که یک درخت نذری محسوب می شود.

به هر حال بقایا در اعتقاد به مقدس بودن درختان و ستایش آنها در دوره اسلامی توجیه تازه یافته ای است و برای آن که ستایش این درختان بر خلاف سنت های اسلامی نباشد اغلب به این نتیجه رسیده اند که پای این درختان امامزاده و یا شخصی مقدس به خاک سپرده شده اند ماند گل ابریشم امامزاده سلیمان بن علی در گناوه یا درخت کُنارهایی که در اکثر نقاط دشتی و تنگستان با گره زدن پارچه سبز و الوان به آن دخیل می بندند و شاید هم همان کنار خشکی که قبلا در قدمگاه عباسعلی بوشهر موجود بود بر همین اساس بوده باشد.

و اما در اساطیر ایرانیان درختان کهنسال مقدس هستند و زردشت می گوید هر کس درخت کهنسالی را قطع کند خویشان و قوم از او می برند و در اوستا آسیب رساندن به درختان گناه بزرگی محسوب می شود.

اما متاسفانه در بوشهر در چند سال گذشته در پی تخریب عمارت تاریخی موسوم به گلزاد در منطقه سبزآباد بوشهر، درختان ۱۵۰ ساله بابل را از بین بردند و مسئولین از کنار آن خیلی ساده گذشتند، هم اکنون در سرتاسر استان بخاطر احداث آپارتمانهای بلند مرتبه اره های برقی برای سر بریدن اشجار و نخل ها، گلهای قشنگ کاغذی، نارنجستانها آماده هستند حتی در موردی شاهد بریدن تنه یک درخت گل ابریشم واقع در بازار قدیمی و مرکزی بوشهر بودیم و شاید فردا هم نوبت تک درخت مسیر سبزآباد و سرتل و یا بابل بزرگ بهمنی در خیابان شهید ماهینی پژوهش شماره ۳۴ فرق نمی کند استان بوشهر باشد یا فارس و ارژن های شیراز یا گردوهای کردستان در سقز و بانه .

البته ماجرای درخت چریش که هم اکنون در بوشهر به فراوانی خود رسیده و بعضی ها به علت بوی بد آن ناراحت می شوند اما نمی دانند این چریش کاربردهای تکنولوژیک بسیار دارد، سنجد تلخ است درمان چهل بیماری که هفتاد سال پیش به ایران آمده و عمر آن در ایران جوان است دشمن بید ۲۰۰ گونه حشره است و ۱۲ گونه آفات زراعی را از بین می برد، برگ های آن پادزهر گزش مار و عقرب است ، از دانه های آن در هندوستان روغن و صابون کشی می نمایند.

یادتان نرود در موقع عبور از خیابان سعی کنید لحظه ای زیر درخت چریش توقف نمایید و بوی خوش و ناخوش آن موجب سلامت جان و روان شما خواهد بود.

و اما …. اصل ماجرا از کویت تا گناوه با آکاسیاه؟!

در سالهای ۶۰ کار ایجاد فضای سبز بندر گناوه به ویژه میدان عمومی شهر در دستور کار ویژه شهرداری قرار گرفت تا میدان شکل زیبایی با کاشت انواع گل و بذر درخت تزئین گردد.

در یکی از آن روزها سه نفر عرب زبان ساکن کویت باتفاق یک راهنما به روابط عمومی شهرداری مراجعه و تقاضای بذر درخت آکاسیاه که توسط مرحوم کریمی و نیک اختر از اهواز وارد کرده بودند نمودند که در اختیارشان قرار داده شد.

مدتی بعد نماینده هان آقایان کویتی مجدداً مراجعه و تقاضای بذر آکاسیاه کردند که مراتب به شهردار رسانده شد و ایشان گفتند بذر را با بهای هر کیلو ۸۰ تا ۱۲۰ هزارتومان در اختیار آنان قرار گیرد.

اما وقتی در جریان کار شدیم مشخص گردید بلدیه کویت متقاضی اصلی بذر آکاسیاه است لذا به مراجعه کارشناس این بذر معلوم شد در عربستان از درخت کرت یا (آکاسیاه) از آن صمغ استخراج می کنند برایشان بسیار مقدس است حتی به بذر آن احترام می گذارند لذا تهیه آن را از خوزستان ، اهواز و بوشهر بخاطر چگونگی و حفظ بیوسفر آن بوده است که بندر گناوه شده بود مرکز اصلی خرید و فروش این بذر به کویت و عربستان که آخرین محموله آن همراه پفک به عربستان ارسال شد و بعد از آن مقامات محلی اجازه چنین کاری را ندادند.