گاهی وقت ها چه زود دیر می شود
عبدالکریم نیسنی

خبربندر: در ۲۶ سال پیش از این در کوچه گلخانه خیابان سنگی بوشهر که یادآور روزهای فریاد سال‌های انقلاب و جنگ و عبور جسد مطهر شهدا به بهشت صادق بود شد خاکریز اول رسانه برای نوشتن مشق بعد از جنگ با شعار همه با هم استان بوشهر را بسازیم، توسط یک جوان انقلابی و کسی که پایش را در مشق‌های شبانه از دست داده بود تا با نوشته‌هایش شاید در انتظار دادن سر هم باشد؛ زیرا وارد وادی ژورنالیست‌ها گردید تا با نبوغ ذاتی خود ژنرال بودنش را ثابت کند.
آن روزها هرچند آینه جنوب دادفر در مقابلش قرار گرفته بود، اما قد علم کرد تا با قلمش قدم در راهی بگذارد که صدها نویسنده و اهالی اهل قلم و رسانه در صفحات جریده‌اش هوای تازه آن را تنفس کنند.
اما از قول قدرت رحیمی فعال فرهنگی در قطعه هنرمندان گفت: واقعاً چه زود دیر شد که ژنرال قلم به دست‌ها از ما دور و دورتر شد و راز کسی که در نبرد روزهای گرم جنگ پیشتاز بود و در نبرد رسانه‌ای نیز قافله‌ مطبوعات محلی را با همت خود به هفت اقلیم و هوای تازه و جشنواره مطبوعات رتبه اول طنز نویسی را از آن نشریه‌اش نمود و از سوی دیگر تجلیل از بزرگان استان برترین‌های فوتبال و همچنین پرداخت هزینه‌های سیاسی در زمان انتشار که خانه مطبوعات محلی در دادگاه به دفاع از وی پرداخت.
مرحوم زنده یاد حسن لاوری کارنامه قابل قبول و پیشتازی در حیات مطبوعاتی خود به جا گذاشته که آرشیو‌های منظم نصیر بوشهر و در این راستا حضور اصحاب رسانه و اهالی مطبوعات از بوشهر به ویژه شهرستان‌های همجوار مانند برازجان گناوه و دشتی در مراسم خاکسپاری آن زنده یاد گواهی این مدعاست.
روحش شاد و یادش گرامی باد